This page is dedicated to the Kurdish Women activist, Shirin Alam Hooli
Azad Moradian for   
  This page is dedicated to the Kurdish Women activist, Shirin Alam Hooli
Shirin Alam Hooli is a twenty eight-year old Kurdish woman who has been sentenced to death in Iran for her alleged support for a Kurdish Opposition group  

 Shirin Alm Hooli      شيرين علم هولي

English Section

Letter #2 : I am a Hostage

Ms. Alam Hooli (DOB: June 3rd 1981) was born in the village of Gheshlagh near the city of Maku in Iran. She was arrested in May of 2007 by the Revolutionary Guards in Tehran. She spent the first 25 days of her imprisonment in an unknown location under brutal physical and psychological torture. After that she was transferred to Section 209 of the Evin Prison where she was held in solitary confinement and subjected to brutal torture for six (6) months. After that she was transferred to the Women’s ward in the Evin Prison.

On December 19th 2009 she was sentenced to two (2) years of imprisonment for illegal exit from Iran, and sentenced to death for being a “Mohareb” (enemy of God) for her alleged involvement in Free Life Party of Kurdistan (PJAK). Her trial took place in Branch 15 of the Revolutionary Court in Tehran, under Judge “Salavati.” He lawyer was informed of the decision on January 3rd 2010 and has appealed the decision, however to this point there is no judgement from the Court of Appeal.

In her first letter Ms. Alam Hooli wrote about the brutal physical and psychological torture she was subjected to during interrogation. As a result of that torture Ms. Alam Hooli is currently suffering from numerous health problems which she has pointed out in her current letter. In her previous letter Ms. Alam Hooli had also stated that the interrogators had tried very hard to break her hunger strike. In her second letter she writes about how the interrogators are trying to force a televised confession from her, asking her to deny her Kurdish ethnicity by subjecting her to further interrogations.

The Letter of Ms. Shirin Alam Hooli

I am entering into my third year of imprisonment, three years under the worst conditions behind the bars of the Evin Prison. I spent the first two years of my imprisonment without a lawyer, and in pre-trial custody. All my inquiries about my case went unanswered until I was unjustly sentenced to death.

Why have I been imprisoned and why am I going to be executed? For what crime? Is it because I am Kurdish? If that’s the case than I must say I was born a Kurd.

My language is Kurdish, the language that I use to communicate with my family, friends and community, and the language that I grew up with. But I am not allowed to speak my language or read it, I am not allowed to go to school in my own language and I am not allowed to write it. They are telling me to deny my Kurdishness, but if I do, that means I have to deny who I am.

Mr. Judge and Interrogator:

When you were interrogating me, I couldn’t speak your language and couldn’t understand you. I learned Farsi in the past two years in the Women’s section of the prison from my friends. But you interrogated me, tried me and sentenced me in your own language even though I couldn’t understand it and couldn’t defend myself.

The torture that you subjected me to has become my nightmare. I am in constant pain because of the torture I was subjected to. The blows to my head during interrogation has caused major problems to my head, and sometimes I suffer from severe headaches, where I lose all sense of myself, my nose starts bleeding from the pain and this lasts for several hours until I start to feel normal again.

Another “present” your torture has left me is the damage to my eyes which gets worse every day. My request for glasses has gone unanswered. When I entered this prison my hair was black, now after three (3) years of imprisonment, my hair has started to turn white.

I know you have done this not only to me but to all Kurds including Zeynab Jalaliyan and Ronak Safarzadeh… The eyes of Kurdish mothers are full of tears, waiting to see their children. They are in a state of constant worry, in fear that each phone call may bring the news of the execution of their children.

Today is May 2nd 2010 and once again they took me to Section 209 of the Evin Prison for interrogation. They asked me to cooperate with them in order for me to be pardoned and not executed. I don’t understand what they mean by cooperation, when I don’t have anything more to say than what I have already said. They want me to repeat whatever they say, but I refuse to do it.

The interrogators told me “we wanted to release you last year, but your family wouldn’t cooperate with us so things had to come to this.” He admitted to me that I was a hostage and until they reach their goal they will keep me a prisoner or execute me but they will never release me.

Shirin Alam Hooli
May 3rd 2010-05

It must be noted that at the end of her letter after her name and the date she has written “Serkefitn” in Kurdish which means Victory.

The link to the original letter could be found at

Translation to English By: Sayeh Hassan

Letter # 1
Letter of Shirin Alam Hooli from Prison- Kurdish Prisoner Sentenced to Death in Iran
Recently a female political prisoner Ms. Shirin Alam Hooli was sentenced to death in Iran for allegedly being a member of a Kurdish opposition organization PJAK.

Below is the translation of her letter from prison which was written on January 18th 2010 which describes the torture and interrogations she underwent before her death sentence was handed down. Please keep in mind that I am not a profession translator, however I have done my best to translate the letter word for word.

I was arrested in April of 2007 in Tehran by a number of uniformed and a number of non-uniformed security forces. I was transferred directly to Sepah Detention Centre, and was there for a total of 25 days. From the minute that I entered the detention centre they started beating me without asking me any questions or waiting for any answers.

I spent 22 days on hunger strike and during that entire time I was subjected to both physical and psychological torture.

My interrogators were all men and I was tied to a bed. They would beat me with electrical batons, cables, and would punch and kick me until I was unconscious. At that time I still had difficulty speaking and understanding Farsi. When I wasn’t able to answer their questions they would continue to beat me until I lost consciousness.

When the prayer time came they would go to pray and “would give me time to think about things and answer questions.” Once they came back the beatings would continue, then losing consciousness and then cold water...

When they saw that I would not break my hunger strike they would try to force feed me with tubes, however I would resists and rip the tubes from my nose, which would lead to great pain and bleeding and now even two years later I still suffer from that pain.

One day during interrogations they kicked my stomach so hard that I had severe internal bleeding. Another time an interrogator came to interrogate me, he was the only interrogator that I actually saw, the rest of the time I was blind folded.
He started asking me irrelevant questions and when I wouldn’t answer he slapped me and pulled out a gun and put it to my head. he told me “answer my questions. I know that you are a member of PJAK, you’re a terrorist. Listen to me girl, it doesn’t matter if you talk or not. Either way we are happy that we’re captured a PJAK member.

Once when a doctor had come to look at my wounds I was in a state of sleep and awakeness. The doctor requested that I be transferred to the hospital. The interrogator asked “why does she have to go to the hospital, can’t she be treated here?” The doctor said “it’s not for treatment; in the hospital I can do something to her that she will start talking.”

The next day I was taken to the hospital with blind folds and handcuffs. The doctor gave me a needle; I totally lost control and apparently started talking and answering all of their questions exactly the way they wanted. They videotaped this. Once I came to, I asked them where I was and realized that I was still on the hospital bed. After that I was transferred to my cell again.

Apparently even that wasn’t enough for the interrogators; they wanted me to suffer more. They would force me to stand up on my feet after they had beaten my feet until my feet were completely swollen. Then they would give me ice. I could hear screams of other prisoners day and night, and that really bothered me and upset me. Later I learned that the screams had been taped in order to psychologically torture me. Sometimes I would sit in the interrogation room for hours while drops of cold water would fall on my head for hours.

On another occasion I was blindfolded and being interrogated. The interrogator burnt my hand with his cigarette. On another occasion the interrogator stood on my feet with his shoes for so long that my nails turned black and fell off eventually. Sometimes they would just force me to stand up the entire day in the interrogation room without asking me any questions while interrogators would do cross word puzzles. Basically they did everything they could to make sure I suffered.

After I was released from the hospital they decided to transfer me to Section 209 of the Evin Prison, however because of my injuries and because of the fact that I couldn’t even walk Section 209 refused to accept me. They held me in front of Section 209 for an entire day and then they were finally forced to take me to the prison clinic.

I had lost all sense of time and didn’t know whether it was day or night. I don’t know how long I stayed in the prison clinic. Once I was a little bit better I was transferred to Section 209 and interrogations started once again.

In 209 they had their special interrogation techniques and they always played the good cop/bad cop. First a “bad” interrogator would come and subject me to torture and tell me that he wasn’t bound by any law and he could do whatever he wanted with me. Then a “good” interrogator would come and ask the “bad” interrogator to stop torturing me and would offer me a cigarette. Then the entire cycle would repeat itself.

When I was in Section 209 and I wasn’t feeling well because of the torture or internal bleeding they would just inject me with pain killers and I would spend entire days sleeping. They would not take me to the prison clinic for treatment...

Shirin Alam Hooli, Evin Prison, January 18th 2010
Translation by: Sayeh Hassan






:Links in English

Another Kurdish woman is sentenced to death

-Death Sentence for Shirin Alam Holi, Kurdish political prisoner

Woman political prisoner Shirin Alamhoei sentenced to life in prison-

Iran: Death Sentence Issued for Female Kurdish Political Prisone  

-Shirin Alamhoei’s New Lawyer Submits Request for Appeal

-Iran Feature: Human Rights Round-up (1-7 February 2010)

-Shirin Alam Hooli, a woman political prisoner has been sentenced to death in Iran

-Shirin Alam-Hooli, Kurdish Political Prisoner on Death Row Writes About her ordeal

Shirin Alam Hooli, a woman political prisoner has been sentenced to death in Iran

Urgent appeal against death sentence-

-Female Prisoner Retransferred to Ward 209 in Evin







Kurdi Kirmanji


 بخش فارسی   

نامه دوم 


نامه ای دیگر از شیرین علم هولی

شیرین علم هولی متولد 13 خرداد 1360 از روستای دیم قشلاق در حوالی ماکوست. در اردیبهشت 1387 توسط سپاه پاسداران در تهران دستگیر شد. 25 روز اول بازداشت خود را در مکانی نامعلوم و تحت شکنجه شدید جسمی و روانی گذراند. پس از آن، به بند 209 زندان اوین تحویل داده شد و پس از تحمل 6 ماه حبس به بند نسوان این زندان منتقل گردید. در تاریخ 28 آذر ماه 1388 در شعبه 15 دادگاه انقلاب تهران، که به ریاست قاضی صلواتی برگزار شد به اتهام خروج غیرقانونی از مرز به تحمل دو سال حبس تغزیری و به اتهام محاربه از طریق ارتباط با پژاک، به اعدام محکوم شد. حکم در 13 دی ماه به وکیل وی، ابلاغ شده است، اما روند بررسی پرونده در دادگاه بدوی خارج از اصول قانونی بوده است. به همین منظور درخواست تجدید نظر در حکم صادره را به دادگاه ارائه شده است. اما تا کنون بدون جواب مانده است.
شیرین علم هولی در نامه اول به صراحت شکنجه های که بر وی شده است بیان داشته است. اشاره به مواردی از شکنجه های شدید جسمی و روانی کرده بود. متاسفانه امروز عواقب مرگبار آن شکنجه ها در خانم علم هولی بروز کرده است که در این نامه به روشنی به آن اشاره نموده است.
در نامه قبلی هم اشاره کرده بود که بازجوها خیلی تلاش کرده اند که اعتصاب وی را بشکنند، امروز هم سعی میکنند که در زیر فشار و با شروع کردن بازجویهای تکراری از ایشان اعتراف تلویزیونی بگیرند و کورد بودن خود را انکار و او و خانواده اش را در مقابل هم قرار بدهند.

متن نامه شیرین علم هولی
من گروگانم
دوران زندانیم وارد سه سالگی خود شده است، یعنی سه سال زندگی زجر آور پشت میله های زندان اوین، که دو سال از آن دوران زندان را بلاتکلیف بدون وکیل و بدون وجود داشتن حکمی مبنی بر قرار بازداشتم را گذراندم. در مدت بلاتکلیفیم روزهای تلخی را در دست سپاه به سر بردم و بعد از آن هم دوران بازجویهای بند 209 شروع شد. بعد از دوران 209 بقیه مدت را در بند عمومی گذراندم . به در خواستهای مکرر من برای تعین تکلیفم پاسخ نمیداند. در نهایت حکم ناعادلانه اعدام را برایم صادر کردند.
من بابت چه چیزی حبس کشیده ام، یا باید اعدام شوم؟ آیا جواب به خاطر کرد بودنم است؟ پس میگویم: من کرد به دنیا آمده ام و به دلیل کرد بودنم زحمت محرومیت کشیده ام.
زبانم کردی است، که از طریق زبانم با خانواده و دوستان و آشنایانم رابطه بر قرار کرده ام و با آن بزرگ شده ام و زبانم پل پیوندمان است. اما اجاز ندارم با زبانم صحبت کنم و آن را بخوانم و تحصیل بکنم و در نهایت هم اجاز نمیدهند با زبان خودم بنویسم.
به من میگویند بیا و کرد بودنت را انکار کن، پس میگویم: اگر چنین کنم خودم را انکار کرده ام.
جناب قاضی محترم، آقای بازجو!!

در آن زمان که من را بازجویی میکردید حتی نمیتوانستم به زبان شما صحبت کنم و من در طی دو سال اخیر در زندان زنان زبان فارسی را از دوستانم آموختم، اما شما با زبان خود بازجوییم کردی و محکمه ام کردید و حکم را برایم صادر کردید. این در حالی بوده که من درست نمیفهمیدم در اطرافم چه میگذرد و من نمیتوانستم از خود دفاع کنم.
شکنجه هایی که بر عیله من به کار گرفته اید، کابوس شبهایم شده، درد و رنجهای روزانه ام در اثر شکنجه های که شده بودم با من روزی را سپری میکنند. ضربهای که در دوران شکنجه به سرم وارد شده، باعث آسیب دیدگی در سرم شده است. بعضی از روزها دردها ی شدید هجوم میاورند. سر دردهایم آنقدر شدید میشود، که دیگر نمیدانم در اطرافم چه میگذرد، ساعاتها از خود بیخود میشوم و در نهایت از شدت درد، بینییم شروع به خونریزی میکند و بعد کم کم به حالت طبیعی برمیگردم و هوشیار میشوم.
هدیه دیگر آنها برای من ضعف بینایی چشمانم است که دائم تشدید میشود و هنوز هم به درخواستم برای عینک پاسخ نداده شده. وقتی وارد زندان شدم موهایم یک دست سیاه بود، حال که سومین سال را میگذرانم، هر روز شاهد سفید شدن بخشی از آنها هستم.
میدانم که شما نه تنها این کار را با من و خانواده ام نکرده اید، بلکه این شکنجه ها را برعلیه تمام فرزندان کرد و از جمله با کسانی مانند زینب (جلالیان) و روناک (صفارزاده) و ..... به کار برده اید. چشم مادران کرد هر روز در انتظار دیدن فرزندانشان اشک باران است، دائم نگرانند از اینکه چه اتفاقی در پیش است، با هر زنگ تلفنی وحشت شنیدن خبر اعدام فرزندانشان را دارند.
امروز 12 اردیبهشت 89 است (2/5/2010) و دوباره بعد از مدتها مرا برای بازجویی به بند 209 زندان اوین بردند و دوباره اتهامات بی اساسشان را تکرار کردند. از من خواستنند، که با آنها همکاری کنم تا حکم اعدامم شکسته شود. من نمیدانم این همکاری چه معنی دارد، وقتی من چیزی بیشتر از آنچه که گفته ام برای گفتن ندارم. در نتیجه آنها از من خواستند تا آنچه را که میگویند تکرار کنم و من چنین نکردم. بازجو گفت: ما پارسال میخواستیم آزادت کنیم اما چون خانواده ات با ما همکاری نکردند به اینجا کشید. خود بازجو اعتراف کرد که من فقط گروگانی هستم در دست آنها و تا به هدفهای خود نرسند مرا نگاه خواهند داشت، یا در نتیجه اعدام خواهم شد، اما آزادی هرگز.

شیرین علم هولی
13/2/89 – 3/5/2010
(لازم به ذکر است که خانم علم هولی در پایان نامه اش بعد از امضا و درج تاریخ، با کردی لاتین نوشته اند "سه ر که فتن" serkefitn ، که به معنای پیروزیست و ما هم در آخر نامه ایشان و در زیر تاریخ نوشتن نامه آن را گذاشته ایم، پس پیروزی در انتظار شیرین ما است)

نامه اول

شیرین علم هولی طي نامه ای  به شرح فشارها و شکنجه های وارد شده بر خود برای گرفتن اقرار و اعتراف به انچه نكرده است اشاره مي كند.


       من در اردیبهشت ١٣٨٧ در تهران توسط تعدادی از ماموران نظامی و لباس شخصی دستگیر شدم و مستقیما به مقر سپاه منتقل شدم. به محض ورود و پیش از هر گونه سوال و جوابی، شروع به کتک زدن من کردند. من در مجموع ٢٥ روز در سپاه ماندم. ٢٢ روز آن را در اعتصاب غذا به سر بردم و تمام آن مدت متحمل انواع شکنجه های جسمی و روحی شدم. بازجوها مرد بودند و من با دستبند به تخت بسته شده بودم. آنها با باتوم برقی، کابل، مشت و لگد به سر و صورت و اعضای بدنم و کف پاهایم می کوبیدند. من حتا در آن زمان به راحتی نمی توانستم فارسی را بفهمم و صحبت کنم. زمانی که سوال های شان بی جواب می ماند، باز مرا به باد کتک می گرفتند تا از هوش می رفتم. صدای اذان که می آمد برای نماز می رفتند و به من تا زمان بازگشت شان فرصت می دادند تا به قول خودشان فکرهایم را بکنم و زمانی که باز می گشتند، دوباره کتک، بی هوشی، آب یخ و ...

زمانی که دیدند من برای ادامه اعتصاب غذا مصرم، به واسطه سرم و شلنگ هایی که از بینی به درون معده ام می فرستادند، به زور قصد شکستن اعتصابم را داشتند. من مقاومت می کردم و شلنگ ها را بیرون می کشیدم که منجر به خونریزی و درد زیادی می شد و اثر آن حالا بعد از دو سال هم چنان باقی مانده و آزارم می دهد.

یک روز در هنگام بازجویی، چنان لگد محکمی به شکمم زدند که بلافاصله دچار خونریزی شدیدی شدم. یک روز یکی از بازجویان به سراغم آمد، تنها بازجویی بود که او را دیدم. در سایر مواقع چشم بند داشتم. او سوال های بی ربطی از من پرسید. وقتی جوابی نشنید، سیلی ای به صورتم زد و اسلحه ای از روی کمر خود باز کرد و بر سرم گذاشت و گفت: «به سوال هایی که از تو می کنم جواب بده. من که می دانم تو عضو پژاک هستی، تروریستی، ببین دختر تو حرف بزنی یا نه فرقی نمی کند ما خوشحالیم که یک عضو پژاک در دستانمان اسیر است.»

در یکی از دفعاتی که دکتر برای درمان زخم هایم و رسیدگی به وضعیتم مراجعه کرده بود، من در اثر کتک ها در عالم خواب و بیداری بودم. دکتر از بازجو خواست که مرا به بیمارستان منتقل کنند. بازجو پرسید: «چرا باید به بیمارستان معالجه شود، مگر در اینجا معالجه نمی شود؟» دکتر گفت: «برایمعالجه نمی گویم، من در بیمارستان برای تان کاری می کنم که دختره مثل بلبل شروع به حرف زدن بکند» فردای آن روز مرا با چشم بند و دستبند به بیمارستان بردند. دکتر مرا روی تخت خواباند و آمپولی به من تزریق کردند. من گویی از خود بی خود شده بودم و به هر آنچه را که می پرسیدند، پاسخ می دادم و جواب هایی که آنها می خواستند را همانگونه که می خواستند به آنها می دادم و آنها هم از این جریان فیلم می گرفتند. وقتی به خودم آمدم از آنها پرسیدم که من کجا هستم و فهمیدم که هنوز روی تخت بیمارستانم و بعد از آن دوباره مرا به سلولم منتقل کردند.

ولی انگار برای بازجوها کافی نبود و می خواستند من بیشتر رنج بکشم. با پای زخمی سرپا نگه می داشتند تا پاهایم کاملا ورم می کرد و بعد برایم یخ می آوردند. شب ها تا صبح صدای جیغ و داد و ناله و گریه می آمد و من از شنیدن این صداها عصبی می شدم که بعدها فهمیدم این صدا ضبط است و به خاطر آن است که من رنج های زیادی بکشم. یا ساعت ها در اتاق بازجویی فقط قطره قطره آب سرد روی سرم می چکید و شب مرا به سلول باز می گرداندند.

یک روز با چشمان بسته روی صندلی نشسته بودم و بازجویی می شدم. بازجو سیگارش را روی دستم خاموش کرد و یا یک روز آنقدر پاهایم را با کفش های اش فشار داد که ناخن هایم سیاه شد و افتاد یا اینکه تمام روز مرا در اتاق بازجویی سرپا نگه می داشت و بدون هیچ سوالی، فقط بازجویان می نشستند و جدول حل می کردند. خلاصه آنکه هر آنچه که از دستشان برمی آمد را انجام دادند.

بعد از آن که از بیمارستان بازگشتم تصمیم گرفتند که مرا به ٢٠٩ منتقل کنند. ولی به دلیل وضعیت جسمی ام و اینکه حتا نمی توانستم راه بروم، بند ٢٠٩ حاضر به پذیرش من نشد و یک روز تمام با همان وضعیت، مرا دم در ٢٠٩ نگاه داشتند تا سرانجام مرا به بهداری منتقل کردند.

دیگر، تفاوت شب و روز را درک نمی کردم. نمی دانم چند روز در بهداری عمومی اوین ماندم تا زخمهایم کمی بهتر شد و بعد به ٢٠٩ منتقل شدم و بازجویی ها در آنجا آغاز شد. بازجوهای ٢٠٩ نیز تکنیک ها و روش های خاص خود را داشتند و به قول خودشان با سیاست سرد و گرم پیش می رفتند. ابتدا بازجویی خشن می آمد و مرا تحت فشار و شکنجه و تهدید قرار می داد و می گفت که هیچ قانونی برای اش مهم نیست و هر کاری بخواهد با من می کنند و ... بعد بازجوی مهربان وارد می شد و از او خواهش می کرد که دست از این کارها بردارد. به من سیگاری تعارف می کرد و بعد سوالات را تکرار می کرد و دوباره این دور باطل شروع می شد.

درمدتی که در ٢٠٩ بودم، به خصوص اوایل که بازجویی داشتم، وقتی که حالم خوب نبود یا بینی ام خونریزی می کرد، فقط در داخل سلول مسکنی به من تزریق می کردند. کل روز خواب بودم. مرا از سلول خارج نمی کردند یا به بهداری منتقل نمی کردند...

شیرین علم هولی

بند نسوان اوین



فايل صوتي


لينك به زبان فارسي, Los Angeles
 -كه‌مپه‌ینێك بۆ هه‌ڵوه‌شاندنه‌وه‌ی حوکمی له‌سێداره‌دانی شیرین عه‌له‌م هولی
شیرین علم هولی (علم هولو آتشگاه) متولد 1360 و از اهالی روستای دیم قشلاق، حوالی ماکو در استان آذربایجان غربی است. وی از تاریخ خرداد 1387 در بازداشت است. در حکم بدوی دادگاه که در تاریخ 28 آذر ماه برگزار شد، به اتهام محاربه از طریق همکاری با «پژاک» به اعدام محکوم گردید.

به شي كوردي


  بارمته م

ماوه ی زیندانی بوونم چووه ته ناو سێ ساڵه وه، واته سێ ساڵ ژیانی به سۆ و ئازاراوی له م دیو شیشه كانی زیندانی ئه وینه وه، دوو ساڵی زیندانی بوونه كه م به هه ڵواسراوی و به بێ بوونی پارێزه ر و ته نانه ت به بێ بوونی بڕیاریك كه بۆ زیندانیكردنم درابێت به سه ر بردووه. له و ماوه یه دا كه چاره نووسم به هه ڵواسراوی هێڵرابوویه وه رۆژ گه لێكی تاڵم له ژێر ده ستی سپادا به سه ر برد، پاشانیش لێكۆڵینه وه كانی به شی (209)ی زیندانی ئه وین ده ستیپێكرد. پاش ته واو بوونی قۆناغی 209 كاته كانی دیكه ی زیندانی بوونم له به شی گشتیدا به سه ر برد. هیچ وه ڵامیكیان به داوا به رده وامه كانم بۆ دیاریكردنی چاره نووسم نه ده دایه وه. له ئه نجامدا بڕیاری نادادپه روه رانه ی له سێداره دانیان بۆ بڕیمه وه.

له به ر چی زیندانی كراوم، یان بۆ ده بێت له سێداره بدرێم؟ ئایا وه ڵامه كان به هۆی كوردبوونمه وه یه؟ كه واته ده ڵێم: من وه ك كورد له دایكبوومو به هۆی كوردبوونمه وه ئازار و زه حمه تو په راوێزخستنم چه شتوه.

زمانم كوردییه، كه به هۆی زمانمه وه له گه ڵ بنه ماڵه و دۆستانو ئاشناكانم په یوه ندیم دروست كردووه و له گه ڵ زمانی كوردی گه وره بوومو بووه ته پردی په یوه ندیی نێوانمان، به ڵام ریگامان پێنادرێت كه به زمانی خۆم بدوێم، پێی بخوێنمه وه و مافی خوێندنم پێی هه بێت، له دوایشدا ریگا ناده ن كه به زمانی خۆم بنووسم.

پێم ده ڵێن واز له كوردبوونت به ێنه و نكوڵیی لێبكه، بۆیه ده ڵێم: ئه گه ر كارێكی له و شێوه یه بكه م نكوڵی له خۆم ده كه م.

دادوه ری به ڕێز، به رێز لێكۆڵه ر!!

له و كاته دا كه لێكۆڵینه وه تان له گه ڵ من ده كرد، ته نانه ت نه مده توانی قسه به زمانه كه تان بكه م. من له م دوو ساڵه ی دوایدا له به شی ژنانی زیندانی ئه وین، زمانی فارسی له هاوڕێكانمه وه فێر بووم، به ڵام ئێوه به زمانی خۆتان لێكۆڵینه وه تان له گه ڵ كردمو بڕیارتان له سه ر ده ركردم. ئه وه له كاتێكدایه، كه من به باشی نه مده زانی له ده وروبه رمدا چ رووده داتو منیش نه مده توانی به رگری له خۆم بكه م.

ئه و جۆره ئه شكه نجانه كه له دژی من به كارتان هێناوه، بوونه ته مۆته كه ی شه وانم، ژانو ئازاره كانی رۆژانه شم، به هۆی ئه و ئه شكه نجانه وه كه به رامبه رم كراوه (ژانو ئازاره كان) خه ریكن رۆژه كانیان له گه ڵ من به سه ر ده به ن. ئه و پیاكێشاندنانه كه له كاتی ئه شكه نجه كردندا به سه رمتاندا كێشاوه، بووته هۆی زیان به ركه وتنی سه رم. هه ندێك رۆژ ژانو ئازاری زۆر قورس رووم تێده كه ن، ژانه سه رم به راده یه ك قورس ده بێت، كه ئیدی نازانم چی له ده ورووبه روومدا رووده داتو ئاگام له خۆم نامێنێت. بۆ چه ندین كاژێر هۆشم له سه ر خۆم نامێنێت (ده بورێمه وه)، له ئه نجامدا به هۆی قورسیی ئازار و ژانه وه لوتم خوێنی به ر ده بێت، پاشان هێدی هێدی ده گه ڕێمه وه سه ر دۆخی سروشتیی خۆمو ئاگام له ده ورووبه رم ده بێته وه.

خه ڵاتو دیاریه كی دیكه ی ئه وان (ئه شكه نجه كاران) بۆ من، كز بوونی بینایی چاوه كانمه، كه به رده وامیش كزبونه كه روو له زیادبوون ده كات، هێشتا تاكو ئێستا داواكاریه كه م بۆ وه رگرتنی چاویلكه بێوه ڵام ماوه ته و. كاتێك گیرامو توندی زیندان كرام قژم هه مووی ره ش بوو، به ڵام ئێستا كه سێیه مین ساڵی زیندانی كردنمه، هه موو رۆژێك سپی بوونی به شێك له قژم به چاوی خۆم ده بینم.

ده زانم ئێوه ته نها ئه و كارانه تان له گه ڵ منو بنه ماڵه كه مدا نه كردووه، به ڵكو ئه شكه نجه تان له دژی هه موو رۆڵه كانی كورد و له ناویشیاندا كه سانی وه ك زه ینه ب (جه لالیان)و رووناك (سه فار زاده)و.... به كارهێناوه. چاوی دایكانی كورد هه موو رۆژێك له چاوه ڕوانیكردنی بینیی رۆڵه كانیاندا فرمێسك بارانه، هه موو كات له وه نیگه رانن كه چی رووده دات و چ ده بێت، له گه ڵ هه ر زه نگێكی ته له فۆندا تۆقینی بیستنی هه واڵی له سێداره دانی رۆڵه كانیان روویان تێده كات.

ئه مڕۆ (12)ی گوڵانی (1389)یه (2/5/2010) یه و دووباره پاش ماوه یه كی درێژ منیان بۆ لێكۆڵینه وه برد بۆ به شی (209) و سه رله نوێ تۆمه ته بێ بنه ماكانیان دووباره كرده وه، داوایان له من كرد هاوكارییان له گه ڵدا بكه م تاكو بڕیاری له سێداره دانه كه م هه ڵبوه شێته وه. نازانم داواكردنی ئه و هاوكارییه چ مانایه كی هه یه، چونكه ئه وه له كاتێكدایه كه من هیچی زیاترم له وه ی كه وتومه بۆ گوتن نییه. له ئه نجامدا داوایان لێكردم ئه وه ی كه ئه وان ده یڵێن منیش دووباره ی بكه مه وه، به س من ئه وه م قبوڵ نه كرد. لێكۆڵه ره كه وتی: ئێمه ده مانخواست پاره كه ئازادت بكه ین، به ڵام به هۆی ئه وه ی كه بنه ماڵه كه ت هاوكارییان نه كردین ئه وه ئه نجامه كه ی گه یشتووه ته ئێره. لێكۆڵه ره كه بۆ خۆی دانی به وه دا نا كه من ته نها بارمته یه كه م له ده ستیانداو تاكو به ئامانجه كانیان نه گه ن من ده هێڵنه وه، یان له سێداره م ده ده ن، به ڵام ئازادی هه رگیز.

جێگه ی ئاماژه پێكردنه كه خاتوو شیرین عه له م هولی له كۆتایی نامه كه یداو پاش واژوكردنو نووسینی رێكه وتی نامه كه به كوردیی لاتین نووسیویه تی Serkrftin سه ركه وتن، بۆیه ئێمه ش له كۆتایی نامه كه یانداو له ژێر به رواری نووسینی نامه كه دا وه ك خۆی نووسیومانه ته وه، كه واته سه ركه وتن چاوه ڕوانی شیرینه كه مانه

شیرین عه له م هولی
13/2/83 – 3/5/2010


لينكي به شي كوردي

  -مه‌لایكه‌ عه‌له‌م هولو وته‌بێژی‌ كه‌مپینی‌ "تا هه‌ڵوه‌شاندنه‌وه‌ی‌ سزای‌ له‌سێداره‌دانی‌ شیرین عه‌له‌م هولو" له‌چاوپێكه‌وتن: "دادوه‌ره‌كان سه‌باره‌ت به‌ بڕیاره‌كانی‌ له‌سێداره‌دان دوور بین بن"

وێبلاگی‌ ئه‌م كه‌مپینه‌ به‌هۆی‌ پشتیوانیی‌ رێكخراوه‌ نێو نه‌ته‌وه‌یه‌كان‌و باش به‌پیره‌وه‌ چوونی‌ كه‌مپینه‌كه‌، فیلته‌ر كرا. مه‌لایكه‌ عه‌له‌م هولو له‌خزمه‌ پله‌ یه‌كه‌كانی‌ (شیرین)ی‌ گیراوی‌ سیاسییه‌، كه‌ سزای‌ له‌سێداره‌دانی‌ بۆ بڕاوه‌ته‌وه‌، هه‌روه‌ها مه‌لایكه‌ وته‌بێژی‌ كه‌مپینه‌كه‌ سه‌ره‌ڕای روونكردنه‌وه‌ی‌ دواین دۆخی دۆسیه‌كه‌ی‌ شیرین، له‌ چاوپێكه‌وتنێكیدا له‌گه‌ڵ ره‌هانا وتی‌ "پشتیوانیه‌كانی‌ خه‌ڵكیان پی‌ قبوڵ نه‌كراو هاواری شیرین یان فیلته‌ر كرد".

شیرین عه‌له‌م هولو كچه‌ كوردێكی‌ ته‌مه‌ن (28) ساڵه‌، كه‌ له‌ لقی‌ (15) ی‌ دادگای‌ شۆڕشی‌ تاران بڕیاری‌ سزای‌ له‌سێداره‌دانی‌ بۆ بڕاوه‌ته‌وه‌.

كه‌مپه‌ینێك بۆ هه‌ڵوه‌شاندنه‌وه‌ی حوکمی له‌سێداره‌دانی شیرین عه‌له‌م هولی


Pictures                                           وينه كان 













free stats